"Gençler artık düzgün konuşmuyor", "Dilimiz yozlaşıyor", "Eskiden insanlar ne güzel konuşurdu" gibi yakınmalar, neredeyse her kuşakta tekrar eder. Ancak dil tarihine bakıldığında, bu tür kaygıların yüzyıllardır dile getirildiği görülür. Antik çağlardan beri bazı yazarlar, kendi dönemlerindeki dilin eskisine göre bozulduğundan yakınmıştır. Eğer her kuşağın kaygıları doğru olsaydı, dillerin çoktan anlaşılmaz hâle gelmiş olması gerekirdi.

Dil bilimciler, dillerin sürekli değiştiğini ve bu değişimin dilin doğal bir özelliği olduğunu vurgular. Sesler değişir, sözcüklerin anlamları kayar, yeni sözcükler ortaya çıkar, eski sözcükler unutulur ve dilbilgisi yapıları yavaş yavaş dönüşür. Bugün kullandığımız Türkçe, birkaç yüzyıl önceki Türkçeden önemli ölçüde farklıdır. Birkaç yüzyıl sonraki Türkçe de büyük olasılıkla bugünkünden farklı olacaktır.

Anlam değişmesi, bu sürecin en ilginç örneklerinden birini sunar. Bazı sözcüklerin anlamı zamanla genişler, bazılarınınki daralır, bazıları ise tamamen farklı bir anlam kazanır. Bir sözcüğün anlamı olumlu bir yönde gelişebileceği gibi olumsuz bir çağrışım da kazanabilir. Bu değişimler, çoğu zaman o dili konuşan insanların fark etmediği kadar yavaş gerçekleşir.

Dil bilimciler, dil değişimini "bozulma" olarak değerlendirmekten genellikle kaçınır. Çünkü bir dilin değişmesi, onun ifade gücünü yitirdiği anlamına gelmez. Bir dilde bazı ayrımlar zamanla kaybolabilir; ancak bunların yerini genellikle yeni ifade biçimleri alır. Bütün diller, onları konuşanların bütün düşüncelerini ifade etmelerine yetecek zenginliktedir.

Bu, dildeki her değişimin kabul edilmesi gerektiği ya da dil kurallarının önemsiz olduğu anlamına gelmez. Yazılı dilde ortak kurallara uymak, iletişimin açık ve anlaşılır olmasını sağlar. Resmî yazışmalarda, bilimsel metinlerde ve sınavlarda standart dile uygun yazmak önemlidir. Ayrıca bir dilin, başka bir dilden gereksiz yere çok sayıda sözcük alması ya da kendi sözcük türetme olanaklarını kullanmaması, dilin gelişimi açısından tartışılabilecek bir konudur.

Ancak gençlerin kendi aralarında kullandıkları argo sözcükler ya da gündelik konuşmadaki kısaltmalar, çoğu zaman sanıldığı kadar tehlikeli değildir. Pek çok insan, farklı ortamlara göre konuşma biçimini değiştirebilir: Arkadaşlarıyla farklı, öğretmeniyle farklı, resmî bir yazıda ise yine farklı bir dil kullanır. Bu, dili kötü kullanmak değil, dili farklı durumlara uyarlama becerisidir.

Dil değişimi karşısında en sağlıklı tutum, belki de korku ya da kayıtsızlık değil, merak ve bilinçtir. Dilin nasıl değiştiğini anlamak, onu daha iyi kullanmamıza ve onunla daha derin bir ilişki kurmamıza yardımcı olabilir.