Bir teknenin içindeki koyulaştırılmış suyun yüzeyine birkaç damla boya serpilir. Boyalar suyun üzerinde yayılarak renkli halkalar oluşturur. Sanatçı, ince bir çubukla bu renkleri hareket ettirir, onlara biçim verir. Ardından suyun yüzeyine dikkatle bir kâğıt yerleştirir ve birkaç saniye sonra kaldırır. Kâğıdın üzerinde, suyun yüzeyindeki desen olduğu gibi kalmıştır. Bu büyüleyici süreç, Türk süsleme sanatlarının en özgünlerinden biri olan ebrunun yapılışıdır.

Ebru sanatının temelinde, basit ama ustaca bir fizik ilkesi yatar. Teknedeki su, "kitre" adı verilen ve bazı bitkilerden elde edilen bir zamkla koyulaştırılır. Bu koyulaştırılmış su, boyaların batmadan yüzeyde kalmasını sağlar. Boyalar ise doğal toprak boyalarından hazırlanır. Boyaların suyun üzerinde dağılmasını sağlamak için, sığır safrasından elde edilen "öd" adı verilen bir madde kullanılır. Ödün miktarı, boyanın ne kadar yayılacağını belirler. Ebru sanatçısının ustalığı, bu malzemelerin oranlarını doğru ayarlamasında yatar.

Boyalar suyun yüzeyine, at kılından ve gül dallarından yapılan özel fırçalarla serpilir. Sanatçı, fırçayı parmağına vurarak boyanın damlalar hâlinde düşmesini sağlar. Ardından bizler, taraklar ve ince çubuklar kullanarak boyaları hareket ettirir ve farklı desenler oluşturur. Bazı desenlerde boyalar dalgalar çizerek ilerler, bazılarında taraklar yardımıyla ince çizgiler oluşturulur. Ustalar, bu tekniklerle çiçek desenleri bile yapabilir. Yirminci yüzyılda yaşamış bir ebru ustası, suyun üzerinde lale, karanfil ve gül gibi çiçekleri resmetme tekniğini geliştirerek bu sanata yeni bir boyut kazandırmıştır.

Ebrunun en dikkat çekici özelliklerinden biri, her eserin eşsiz olmasıdır. Suyun yüzeyindeki desen, kâğıda aktarıldığı anda kaybolur. Aynı desenin bir daha birebir aynısını yapmak imkânsızdır. Usta bir sanatçı bile aynı yöntemi kullanarak benzer desenler oluşturabilir; ama hiçbir zaman tıpatıp aynı eseri tekrar yapamaz. Bu durum, ebruyu hem değerli hem de geçiciliği kucaklayan bir sanat hâline getirir.

Ebru, tarih boyunca yalnızca süsleme amacıyla kullanılmadı. Osmanlı döneminde ebrulu kâğıtlar, kitapların cilt kapaklarında, iç kapaklarında ve hat levhalarının kenar süslemelerinde yaygın biçimde kullanıldı. Ayrıca bazı resmî belgeler, ebrulu kâğıtlar üzerine yazılırdı. Her ebru deseni eşsiz olduğundan, bu belgeler üzerinde değişiklik yapmak ya da onları taklit etmek son derece zordu. Böylece ebru, belgelerin güvenliğini sağlayan bir araç işlevi de görüyordu.

Ebru sanatı, ticaret yolları aracılığıyla Avrupa'ya da ulaştı. On yedinci yüzyılda Avrupa'da büyük ilgi gören ebrulu kâğıtlar, bazı dillerde "Türk kâğıdı" olarak anıldı. Avrupalı ciltçiler, bu tekniği öğrenerek kitap ciltlerinde kullanmaya başladı. Bugün eski Avrupa kitaplarının iç kapaklarında görülen renkli, dalgalı desenler, bu etkileşimin bir sonucudur.

Ebru sanatı, 2014'te UNESCO tarafından insanlığın somut olmayan kültürel mirası listesine alındı. Bugün ebru, hem geleneksel tekniklerini koruyan ustalar hem de bu sanatı çağdaş yorumlarla yeniden yorumlayan sanatçılar tarafından yaşatılmaktadır. Pek çok kişi, ebru yapmanın sabır, dikkat ve odaklanma gerektiren rahatlatıcı bir deneyim olduğunu belirtir.

Ebru, insanın doğanın akışıyla birlikte çalışmasının güzel bir örneğidir. Sanatçı, suyun ve boyanın doğal davranışını tamamen denetleyemez; ama onu yönlendirerek eşsiz bir güzellik ortaya çıkarabilir. Bu yönüyle ebru, kontrol ile teslimiyet arasındaki ince dengeyi anlatan bir sanattır.