1970'lerde New York'ta metro vagonları, birdenbire renkli yazılar ve imzalarla kaplanmaya başladı. Kentin yoksul mahallelerinden gelen gençler, sprey boyalarla kendi takma adlarını vagonların ve duvarların üzerine yazıyordu. Bu yazılar, kent yönetimi ve pek çok kentli tarafından vandalizm, yani kamu malına zarar verme olarak görüldü. Ancak aynı yazılar, kısa süre içinde kendine özgü bir estetik geliştirerek yeni bir sanat biçiminin, sokak sanatının doğuşuna öncülük etti.

Grafiti olarak bilinen bu ilk yazılar, çoğu zaman yalnızca bir imzadan ibaretti. Ancak zamanla yazılar büyüdü, renklendi ve karmaşıklaştı. Harfler iç içe geçen, üç boyutlu görünen ve parlak renklerle süslenen biçimlere dönüştü. Grafiti sanatçıları arasında bir rekabet gelişti. Kimin yazısının daha görünür, daha cesur ve daha yaratıcı olduğu önem kazandı. Bu rekabet, grafitinin kendi içinde bir sanat biçimi olarak gelişmesini hızlandırdı.

1980'lerde bazı grafiti sanatçıları, sanat galerilerinin dikkatini çekti. Sokakta başlayan sanatçılar, galerilerde sergilenmeye ve eserlerini yüksek fiyatlara satmaya başladı. Bu durum, sokak sanatının doğası hakkında ilginç bir soruyu gündeme getirdi: Sokaktan galeriye taşınan bir eser, hâlâ sokak sanatı mıdır? Sokak sanatının gücü, büyük ölçüde onun kamusal alanda, izin almadan ve herkesin görebileceği bir yerde yapılmasından geliyordu.

Günümüzün en ünlü sokak sanatçılarından biri, kimliğini gizli tutan ve takma bir adla tanınan İngiliz bir sanatçıdır. Bu sanatçı, şablon kullanarak yaptığı, çoğu zaman siyasi ve toplumsal eleştiri içeren resimleriyle tanınır. Savaş, tüketim toplumu, gözetim ve eşitsizlik gibi konuları ironik bir dille ele alır. Eserleri dünyanın farklı kentlerinde aniden ortaya çıkar ve kısa sürede büyük ilgi görür. 2018'de bu sanatçının bir tablosu, bir müzayedede yüksek bir fiyata satıldığı anda, çerçevesine gizlenmiş bir mekanizma tarafından şeritler hâlinde kesildi. Bu olay, sanatın ticari değeri ile anlamı arasındaki ilişkiyi çarpıcı biçimde sorgulayan bir performans olarak yorumlandı.

Sokak sanatı, yasal ve etik açıdan tartışmalı bir alandır. İzinsiz olarak bir binanın duvarına resim yapmak, pek çok ülkede bir suç olarak kabul edilir. Bina sahipleri, kendi mülklerine istemedikleri bir resmin yapılmasından rahatsız olabilir. Öte yandan sokak sanatının savunucuları, kentin kamusal alanlarının büyük ölçüde reklam panoları ve ticari mesajlarla dolu olduğunu, sıradan insanların bu alanlarda kendilerini ifade etme hakkı bulunması gerektiğini savunur.

Son yıllarda pek çok kent, sokak sanatına farklı bir yaklaşım benimsedi. Belediyeler ve kültür kurumları, sanatçıları belirli duvarlara büyük ölçekli resimler, yani "mural"lar yapmaya davet etti. İstanbul da dâhil olmak üzere dünyanın pek çok kentinde düzenlenen sokak sanatı festivalleri, binaların cephelerini renkli eserlerle süsledi. Bu yasal ve davetli eserler, kentlere canlılık kazandırdı ve turistlerin ilgisini çekti. Ancak bazı sokak sanatçıları, bu tür kurumsallaşmanın sokak sanatının asi ve eleştirel ruhunu zayıflattığını öne sürdü.

Sokak sanatının bir başka özelliği, geçiciliğidir. Bir duvara yapılan resim, yağmurla silinebilir, üzerine başka bir resim yapılabilir ya da bina yıkılabilir. Bu geçicilik, sokak sanatını müzelerdeki kalıcı eserlerden ayırır. Pek çok sokak sanatçısı, eserinin bir gün kaybolacağını bilerek çalışır. Bugün bu eserlerin önemli bir kısmı, fotoğraflar aracılığıyla korunmakta ve sosyal medyada yaşamaya devam etmektedir.

Sokak sanatı, sanatın yalnızca müzelerde ve galerilerde değil, gündelik hayatın içinde de var olabileceğini gösterir. Kentin duvarları, bazen bir toplumun kaygılarını, umutlarını ve itirazlarını en açık biçimde dile getiren yerler hâline gelir.