Bazı çocuklar, zekâları normal ya da normalin üzerinde olmasına, iyi bir eğitim almalarına ve okumaya istekli olmalarına rağmen okumayı öğrenmekte belirgin güçlükler yaşar. Harfleri ve sesleri eşleştirmekte zorlanır, sözcükleri yavaş ve hatalı okur, okuduklarını hecelemekte güçlük çeker. Bu durum, "disleksi" olarak adlandırılan özgül bir öğrenme güçlüğünün belirtisi olabilir.

Disleksi hakkında yaygın bazı yanlış inançlar vardır. Bunların başında, disleksinin zekâ geriliğiyle ilgili olduğu inancı gelir. Oysa disleksi, genel zekâyla ilgili değildir. Disleksisi olan pek çok kişi, sanat, bilim, iş dünyası ve başka alanlarda büyük başarılar elde etmiştir. Bir başka yaygın inanç, disleksinin harfleri ters görmekten kaynaklandığıdır. Disleksisi olan çocuklar, bazı harfleri karıştırabilir; ancak okumayı yeni öğrenen pek çok çocuk da benzer hatalar yapar. Disleksinin temelinde, çoğu zaman görme değil, dilin seslerini işlemekle ilgili güçlükler yatar.

Araştırmalar, disleksisi olan pek çok kişinin, sözcükleri oluşturan sesleri ayırt etme, bu sesleri zihinde tutma ve onları harflerle ilişkilendirme konusunda zorlandığını göstermektedir. Örneğin "kalem" sözcüğünün "k", "a", "l", "e" ve "m" seslerinden oluştuğunu fark etmek ya da bu sözcüğün başındaki sesi çıkarınca geriye ne kaldığını söylemek, disleksisi olan bir çocuk için zor olabilir. Bu beceri, okuma öğrenmenin temel yapı taşlarından biridir.

Disleksinin güçlü bir kalıtsal bileşeni olduğu bilinmektedir. Disleksi, aileler içinde yaygın olarak görülür. Beyin görüntüleme çalışmaları da disleksisi olan kişilerin okuma sırasında beyinlerinin dil ile ilgili bazı bölgelerini farklı biçimlerde kullandığını göstermiştir. Ancak disleksi, bir hastalık olarak değil, beynin dili işleme biçimindeki bir farklılık olarak görülmelidir.

Disleksinin ortaya çıkış biçimi, dilden dile farklılık gösterebilir. Türkçe gibi yazımı düzenli olan dillerde disleksisi olan çocuklar, sözcükleri genellikle doğru okumayı öğrenebilir; ancak okumaları belirgin biçimde yavaş kalabilir. İngilizce gibi yazımı düzensiz olan dillerde ise okuma hataları daha belirgin olabilir.

Disleksinin erken fark edilmesi büyük önem taşır. Okumada yaşanan güçlükler zamanında tanınmazsa, çocuklar kendilerini başarısız ya da yetersiz hissedebilir ve okula karşı olumsuz tutumlar geliştirebilir. Oysa erken dönemde başlayan, sesler ile harfler arasındaki ilişkiye odaklanan sistemli eğitim yöntemleri, disleksisi olan çocukların okuma becerilerini önemli ölçüde geliştirebilir. Ayrıca sınavlarda ek süre verilmesi gibi düzenlemeler, bu öğrencilerin bilgilerini daha adil biçimde ortaya koymalarına yardımcı olabilir. Disleksisi olan bir çocuğa en büyük yardım, onun farklı öğrenme yolunu anlamak ve ona uygun destek sağlamaktır.