Anadolu'nun köylerinde ve kasabalarında, uzun kış gecelerinde kahvehanelerde ya da evlerde toplanan insanlar, âşıkların anlattığı hikâyeleri saatlerce dinlerdi. Bu hikâyelerin en sevilenlerinden biri, Kerem ile Aslı'nın kavuşamayan aşkıydı. Halk hikâyesi adı verilen bu anlatılar, Türk edebiyatının sözlü geleneğinin en zengin ürünleri arasında yer alır.

Halk hikâyeleri, yapı bakımından ilginç bir özelliğe sahiptir. Hikâye, düzyazı ile şiirin iç içe geçtiği bir biçimde anlatılır. Olayların akışı düzyazıyla aktarılırken, karakterlerin duygularını dile getirdiği, sevgilisine seslendiği ya da derdini anlattığı anlarda âşık sazını eline alır ve bir türkü söyler. Bu şiirsel bölümler, hikâyenin duygusal doruk noktalarıdır. Dinleyiciler, bu türküleri çoğu zaman ezbere bilir ve âşıkla birlikte söyler.

Kerem ile Aslı hikâyesi, birbirine âşık olan ama farklı dinlerden gelen iki gencin öyküsünü anlatır. Kerem, bir hükümdarın oğludur. Aslı ise farklı bir inanca mensup bir din adamının kızıdır. İki genç birbirini sever; ancak Aslı'nın babası bu evliliğe karşıdır. Kızını alarak kaçar ve diyar diyar dolaşır. Kerem de sazını alır ve sevdiğinin peşine düşer.

Hikâyenin büyük bölümü, Kerem'in Aslı'yı arayışını anlatır. Kerem, dağlara, nehirlere, kuşlara ve karşılaştığı insanlara Aslı'yı sorar. Her durakta derdini sazıyla dile getirir. Bu arayış, Anadolu'nun ve çevre bölgelerin pek çok kentini kapsayan uzun bir yolculuğa dönüşür. Kerem'in söylediği türküler, hasretin, ayrılığın ve aşkın acısını dile getiren güçlü örneklerdir.

Hikâyenin sonu trajiktir. Uzun bir arayışın ardından Kerem ve Aslı'nın evlenmesine izin verilir. Ancak Aslı'nın babası, kızının elbisesine büyülü düğmeler dikmiştir. Gerdek gecesi Kerem bu düğmeleri açmaya çalıştıkça düğmeler yeniden kapanır. Kerem, derdini sazıyla anlatırken içindeki aşk ateşi onu sarar ve Kerem yanarak kül olur. Aslı da sevdiğinin küllerini süpürürken saçı tutuşur ve o da yanarak hayatını kaybeder.

Bu hikâye, Türkçede yaşayan bir deyimin de kaynağıdır. "Kerem gibi yanmak", karşılıksız ya da kavuşamayan bir aşk yüzünden derin bir acı çekmek anlamında kullanılır. Bu deyim, halk hikâyelerinin dil ve kültür üzerindeki kalıcı etkisini gösterir.

Kerem ile Aslı, halk hikâyelerinin ortak özelliklerini taşır. Kahramanın sevgilisine kavuşmak için yollara düşmesi, engellerle karşılaşması, aşkını şiirle dile getirmesi ve çoğu zaman trajik bir sonla karşılaşması, bu hikâyelerde sıkça görülen motiflerdir. Aynı zamanda hikâye, farklı inançlardan insanlar arasındaki aşkın toplumsal engellerle nasıl karşılaştığını da konu edinir.

Halk hikâyeleri, radyonun, televizyonun ve sinemanın yaygınlaşmasıyla eski canlılığını büyük ölçüde yitirdi. Ancak bu hikâyelerin pek çoğu kitaplara, filmlere ve tiyatro oyunlarına aktarılarak yaşamaya devam ediyor. Kerem'in türküleri ise hâlâ halk müziği repertuvarında yer alıyor. Bu hikâyeler, bir toplumun aşkı, acıyı ve fedakârlığı nasıl anlamlandırdığını gösteren değerli birer kültürel hazinedir.