Amsterdam havalimanındaki erkekler tuvaletlerinde, pisuvarların içine küçük bir sinek resmi yerleştirildiği anlatılır. Bu basit uygulamanın amacı, kullanıcılara nişan alabilecekleri bir hedef sunmaktı. Uygulamayı anlatanlara göre sinek resmi, tuvaletlerin dışına sıçrayan su miktarını belirgin biçimde azalttı ve temizlik maliyetlerini düşürdü. Kimse bir şey yapmaya zorlanmamış, hiçbir yasak ya da ceza getirilmemişti. Yalnızca küçük bir değişiklik, insanların davranışlarını farkında olmadan yönlendirmişti.

Bu tür uygulamalar, Amerikalı ekonomist Richard Thaler ve hukuk profesörü Cass Sunstein'ın 2008'de yayımladığı kitapla yaygın olarak tanınan "dürtme" kavramının örnekleridir. Dürtme, insanların seçim özgürlüğünü kısıtlamadan, seçeneklerin sunuluş biçimini değiştirerek onların davranışlarını öngörülebilir biçimde etkileyen küçük müdahalelerdir.

Thaler ve Sunstein'a göre insanlar, geleneksel ekonomi kuramının varsaydığı gibi her zaman tamamen akılcı kararlar vermez. Ataletle hareket eder, karmaşık seçenekler karşısında bunalır, kısa vadeli isteklerine uzun vadeli çıkarlarından daha fazla önem verir ve çoğu zaman başkalarının ne yaptığına bakarak karar verir. Bu eğilimleri bilen bir "seçim mimarı", insanların kendi çıkarlarına uygun kararlar vermesini kolaylaştıracak ortamlar tasarlayabilir.

Dürtmenin en güçlü araçlarından biri, varsayılan seçeneklerdir. İnsanlar, çoğu zaman kendilerine sunulan varsayılan seçeneği değiştirmeden kabul etme eğilimindedir. Örneğin bazı ülkelerde çalışanlar, bireysel emeklilik sistemine otomatik olarak dâhil edilir ve isterlerse sistemden çıkabilir. Bu uygulama, katılımın, çalışanların kendilerinin başvurması gereken sistemlere göre çok daha yüksek olmasını sağlamıştır. Organ bağışında da benzer bir durum gözlemlenir. Herkesin varsayılan olarak bağışçı kabul edildiği ve istemeyenlerin bunu belirttiği ülkelerde, bağışçı oranlarının genellikle daha yüksek olduğu görülür.

Okul kantinlerinde sağlıklı yiyeceklerin göz hizasına ve kolay ulaşılabilir yerlere yerleştirilmesi, enerji faturalarında bir hanenin tüketiminin komşularının ortalamasıyla karşılaştırılması ya da vergi ödemeyen kişilere gönderilen mektuplarda, toplumun büyük çoğunluğunun vergisini zamanında ödediğinin belirtilmesi de dürtmenin örnekleri arasında sayılır.

Dürtme yaklaşımı, pek çok ülkede devlet politikalarına yön veren bir anlayış hâline geldi. Bazı hükümetler, bu tür yöntemleri politikalarında kullanmak için özel birimler kurdu. Thaler, davranışsal ekonomiye katkılarıyla 2017'de Nobel Ekonomi Ödülü'nü kazandı.

Ancak dürtme yaklaşımı, eleştirilerden de muaf değildir. Bazı eleştirmenler, devletin ya da şirketlerin insanların davranışlarını farkında olmadan yönlendirmesinin, bir tür manipülasyon olduğunu ileri sürer. Kimin neyin "doğru" seçim olduğuna karar vereceği sorusu da önemlidir. Ayrıca son yıllarda yapılan bazı geniş kapsamlı araştırmalar, pek çok dürtme uygulamasının etkisinin, ilk çalışmalarda bildirildiğinden daha küçük olduğunu göstermiştir. Bu bulgular, dürtmenin yararlı bir araç olabileceğini, ancak büyük toplumsal sorunları tek başına çözmesinin beklenmemesi gerektiğini düşündürmektedir.