1923 yılının sonbaharında Almanya'da bir ekmeğin fiyatı milyarlarca marka ulaşmıştı. İşçiler, maaşlarını günde bir, hatta iki kez alıyor ve parayı aldıkları anda dükkânlara koşuyordu; çünkü birkaç saat sonra aynı para çok daha az şey satın alabiliyordu. Bazı insanların banknotları sobada yaktığı, çünkü bu kâğıtların aynı değerdeki odundan daha fazla ısı verdiği anlatılır. Çocuklar, değersizleşmiş banknot destelerinden uçurtmalar ve oyuncaklar yapıyordu. Bu olağanüstü durum, tarihin en ünlü hiperenflasyon örneklerinden biridir.

Hiperenflasyon, fiyatların son derece hızlı ve kontrolden çıkmış biçimde arttığı bir durumdur. Ekonomistler, genellikle aylık enflasyonun yüzde elliyi aştığı durumları hiperenflasyon olarak tanımlar. Weimar Almanyası'nda ise fiyatlar, krizin zirvesinde birkaç günde ikiye katlanıyordu.

Bu felaketin kökleri, Birinci Dünya Savaşı'na uzanır. Almanya, savaşı büyük ölçüde borçlanarak ve para basarak finanse etmişti. Savaşı kaybettikten sonra ise imzalanan barış antlaşmasıyla büyük miktarda savaş tazminatı ödemekle yükümlü tutuldu. Bu tazminatların önemli bir kısmının altın ya da yabancı para cinsinden ödenmesi gerekiyordu. Ekonomisi zaten zayıflamış olan Almanya, bu yükümlülükleri karşılamakta zorlandı.

1923'ün başında Almanya'nın tazminat ödemelerini aksatması üzerine Fransız ve Belçika birlikleri, Almanya'nın sanayi merkezi olan Ruhr bölgesini işgal etti. Alman hükümeti, işçileri pasif direnişe çağırdı ve grevdeki işçilerin maaşlarını ödemeye devam etti. Ancak bunun için gereken parayı vergilerle değil, matbaalarda yeni para basarak sağladı. Para basma hızı arttıkça, markın değeri giderek daha hızlı düştü.

Hiperenflasyonun toplumsal sonuçları yıkıcı oldu. Ömür boyu biriktirdiği tasarruflarını bankada tutan orta sınıf aileler, bir gecede yoksullaştı. Sabit emekli maaşlarıyla geçinen yaşlılar, temel ihtiyaçlarını karşılayamaz hâle geldi. Buna karşılık, borçlarını değersiz parayla ödeyebilen bazı kişiler ve gerçek varlıklara, yani toprağa, binalara ve fabrikalara sahip olanlar bu süreçten görece kârlı çıktı. Bu durum, toplumda derin bir öfke ve güvensizlik duygusu yarattı.

Kriz, 1923'ün sonlarında yeni bir para biriminin, "Rentenmark"ın tanıtılmasıyla sona erdi. Yeni para, eski paranın trilyonlarca birimine eşit tutuldu ve para basımı sıkı biçimde sınırlandırıldı. Ardından tazminat ödemelerinin yeniden düzenlenmesi ve yabancı kredilerle Alman ekonomisi bir süre için istikrar kazandı.

Pek çok tarihçi, hiperenflasyonun bıraktığı travmanın Almanya'da demokrasiye duyulan güveni sarstığını ve sonraki yıllarda aşırı akımların yükselişine zemin hazırlayan etkenlerden biri olduğunu düşünür. Ancak tarihçiler, 1929'da başlayan Büyük Buhran'ın ve onun yol açtığı kitlesel işsizliğin de bu süreçte en az onun kadar belirleyici olduğunu vurgular. Weimar deneyimi, bugün hâlâ paranın değerinin korunmasının ve para basımının sınırlandırılmasının önemini gösteren çarpıcı bir ders olarak anılır.