1960'ların başında Güney Kore, dünyanın en yoksul ülkeleri arasında yer alıyordu. Savaştan yeni çıkmış, doğal kaynakları sınırlı ve nüfusunun büyük bölümü tarımla geçinen bir ülkeydi. Kişi başına düşen geliri, o dönemde pek çok Afrika ve Güney Amerika ülkesiyle benzer düzeydeydi. Ancak sonraki birkaç on yıl içinde Güney Kore, dünya tarihinin en hızlı ekonomik dönüşümlerinden birini yaşadı ve gelişmiş bir sanayi ülkesine dönüştü.

Güney Kore, bu yolculukta yalnız değildi. Tayvan, Singapur ve Hong Kong da benzer dönemlerde olağanüstü yüksek büyüme oranları yakaladı. Bu dört ekonomi, "Asya kaplanları" ya da "Asya'nın dört kaplanı" olarak anılmaya başlandı. Onların başarısı, ekonomistlerin kalkınmanın nasıl gerçekleştiğine dair düşüncelerini derinden etkiledi.

Bu ekonomilerin başarısının ardındaki etkenler, uzun süredir tartışılmaktadır. Hemen hemen bütün açıklamaların ortak noktası, dışa açık ve ihracata dayalı bir büyüme stratejisidir. Bu ülkeler, üretimlerini yalnızca kendi küçük iç pazarlarına değil, dünya pazarlarına yönelik olarak düzenledi. Başlangıçta tekstil ve oyuncak gibi emek yoğun ürünler ihraç eden bu ülkeler, zamanla gemi inşası, çelik, otomobil ve elektronik gibi daha karmaşık ve yüksek katma değerli ürünlere geçti. Dünya pazarlarında rekabet etmek zorunda kalmaları, firmalarını sürekli olarak verimliliklerini artırmaya ve yeni teknolojiler öğrenmeye zorladı.

Eğitime yapılan yatırım, bir diğer önemli etkendir. Bu ülkeler, okuryazarlığı hızla artırdı ve nüfuslarının eğitim düzeyini yükseltmek için büyük çaba harcadı. Eğitimli bir işgücü, daha karmaşık üretim süreçlerine geçişi mümkün kıldı. Yüksek tasarruf ve yatırım oranları da hızlı büyümeyi destekledi.

Devletin rolü ise tartışmalı bir konudur. Bazı ekonomistler, Asya kaplanlarının başarısını serbest piyasa ilkelerine ve dışa açıklığa bağlar. Diğerleri ise özellikle Güney Kore ve Tayvan'da devletin, ekonomiyi aktif olarak yönlendirdiğini vurgular. Bu ülkelerde devlet, belirli sektörleri stratejik olarak seçip desteklemiş, kredileri bu sektörlere yönlendirmiş ve ihracat performansına göre teşvikler vermiştir. Güney Kore'de devlet desteğiyle büyüyen büyük aile şirketleri, bugün dünyanın tanınmış markaları arasındadır. Ancak bu yaklaşımı eleştirenler, devletin desteklediği büyük şirketlerin zamanla aşırı güç kazandığını ve yolsuzluklara yol açtığını belirtir.

Asya kaplanlarının deneyiminin, diğer ülkeler tarafından ne ölçüde taklit edilebileceği de tartışmalıdır. Bu ülkeler, Soğuk Savaş döneminde önemli bir dış destek almış, büyük pazarlara görece kolay erişim sağlamış ve kendine özgü tarihsel ve toplumsal koşullara sahip olmuştur. Ayrıca bu ülkelerin bazılarında hızlı büyüme dönemi, uzun süre demokratik olmayan yönetimler altında gerçekleşmiştir; demokratikleşme ise daha sonraki yıllarda gelmiştir.

Yine de Asya kaplanları, yoksulluğun kader olmadığını ve doğru politikalar, eğitime yatırım ve dünya ekonomisiyle bütünleşme sayesinde bir ülkenin birkaç kuşak içinde dönüşebileceğini gösteren güçlü bir örnek olmaya devam etmektedir.