1950'lerin ortalarında Türk şiirinde, okurların ve eleştirmenlerin önemli bir kısmını şaşırtan, hatta öfkelendiren bir değişim yaşandı. Bir grup genç şair, ilk okuyuşta kolayca anlaşılmayan, alışılmadık imgelerle dolu, dil bilgisi kurallarını zorlayan şiirler yazmaya başladı. Bir eleştirmen, Garip akımından sonra gelen bu yeni yönelimi "İkinci Yeni" olarak adlandırdı ve ad kısa sürede yerleşti. İlhan Berk, Cemal Süreya, Edip Cansever, Turgut Uyar, Ece Ayhan ve Sezai Karakoç gibi şairler, bu yönelimin önde gelen isimleri arasında anıldı.

İkinci Yeni şairleri, ortak bir bildiri yayımlayan ya da bir dergi etrafında örgütlenen bir topluluk değildi. Her birinin kendine özgü bir sesi ve şiir anlayışı vardı. Ancak şiirlerinde bazı ortak eğilimler göze çarpıyordu. Bu eğilimlerin başında, Garip akımının aşırı yalınlığına bir tepki yer alıyordu. Garip şairleri şiiri gündelik konuşma diline yaklaştırmış, imgeyi ve söz sanatlarını büyük ölçüde dışarıda bırakmıştı. İkinci Yeni şairlerine göre ise bu yalınlık, şiiri sıradanlaştırmış ve onun büyüsünü yok etmişti.

İkinci Yeni şiirinin en belirgin özelliği, imgeye verdiği önemdir. Bu şairler, sözcükleri alışılmış anlamlarından koparıp beklenmedik biçimlerde bir araya getirerek yeni ve şaşırtıcı imgeler yarattı. Birbirine uzak kavramları yan yana getirmek, somut ile soyutu karıştırmak ve mantıksal bağlantılar yerine çağrışımlar kurmak, bu şiirin temel yöntemleri arasındaydı. Okur, bir dizeyi okuduğunda onun tek ve kesin bir anlamını bulmakta zorlanır; ama zihninde pek çok çağrışım ve duygu belirir.

Bu durum, İkinci Yeni şiirinin sıkça "anlamsız" ya da "kapalı" olmakla eleştirilmesine yol açtı. Eleştirmenler, şairlerin okuru düşünmeden, yalnızca kendileri için yazdığını öne sürdü. İkinci Yeni şairleri ise anlamın tek bir yerde sabitlenmesine karşı çıkıyordu. Onlara göre şiir, okura hazır bir mesaj iletmek yerine onu etkin bir katılımcıya dönüştürmeliydi. Her okur, şiirden kendi deneyimine ve duyarlılığına göre farklı anlamlar çıkarabilirdi.

İkinci Yeni şiiri, dönemin toplumsal koşullarıyla da ilişkilendirilir. 1950'li yıllarda hızlanan kentleşme, büyük kentlerde yaşayan bireyin yalnızlığı, yabancılaşması ve kimlik arayışı, bu şiirlerin önemli temaları arasındadır. Bazı eleştirmenler, dönemin siyasi baskıları nedeniyle şairlerin toplumsal eleştirilerini doğrudan değil, kapalı bir dil ve imgeler aracılığıyla dile getirmeyi tercih ettiğini öne sürmüştür.

İkinci Yeni şairleri, Batı şiirinden ve özellikle Fransız gerçeküstücülüğünden etkilendi. Gerçeküstücüler, bilinçaltının ve rüyaların mantık dışı dünyasını sanata taşımayı amaçlamıştı. İkinci Yeni şairleri bu etkiyi kendi dillerine ve kültürlerine uyarladı. Bazıları, Divan şiirinin imge zenginliğinden ve tasavvuf geleneğinin sembolik dilinden de beslendi.

Zaman içinde İkinci Yeni şairlerinin her biri farklı yönlere evrildi. Bazıları toplumsal konulara daha açık biçimde yöneldi, bazıları daha kişisel ve deneysel bir şiire doğru ilerledi. Ancak bu yönelimin Türk şiirine kazandırdığı imge zenginliği ve dilin olanaklarını zorlama cesareti, sonraki kuşakları derinden etkiledi.

İkinci Yeni, şiir okumanın pasif bir anlama etkinliği değil, okurun da katıldığı yaratıcı bir süreç olabileceğini gösterdi. Bir dizeyi ilk okuyuşta anlamamak, onu anlamsız yapmaz. Bazen anlam, okurun sabırla dönüp yeniden okumasıyla ve kendi deneyimlerini katmasıyla ortaya çıkar.