1811 ile 1816 yılları arasında İngiltere'nin orta ve kuzey bölgelerinde, geceleri gizlice toplanan işçi grupları, tekstil atölyelerine baskınlar düzenleyerek yeni dokuma makinelerini kırdı. Bu işçiler, kendilerini efsanevi bir lider olan "General Ned Ludd"ın takipçileri olarak tanımlıyordu ve "Ludditler" olarak anıldılar. İngiliz hükümeti, bu hareketi bastırmak için binlerce asker gönderdi ve makine kırmayı ağır cezalara çarptırılan bir suç hâline getirdi.

Bugün "Luddit" sözcüğü, genellikle teknolojiye ve ilerlemeye körü körüne karşı çıkan kişileri tanımlamak için kullanılır. Ancak tarihçiler, bu yaygın yorumun Ludditlere haksızlık ettiğini vurgular. Ludditlerin çoğu, teknolojinin kendisine değil, onun kullanılma biçimine karşıydı. Bu işçiler, yıllarca çıraklık yaparak beceri kazanmış zanaatkârlardı. Yeni makineler, işverenlerin daha az ücret ödeyerek daha az vasıflı işçi, hatta çocuk işçi çalıştırmasına ve kalitesiz ürünler üretmesine olanak tanıyordu. Ludditler, ücretlerinin düşürülmesine, çalışma koşullarının kötüleşmesine ve geleneksel çalışma kurallarının çiğnenmesine tepki gösteriyordu. Makine kırma, o dönemde işçilerin örgütlenme hakkının bulunmadığı bir ortamda, işverenlere baskı yapmanın bir yoluydu.

Ludditlerin kaygıları, sonraki iki yüz yıl boyunca farklı biçimlerde tekrar tekrar gündeme geldi. Her büyük teknolojik değişim, makinelerin insanların işlerini elinden alacağı ve kitlesel işsizliğe yol açacağı kaygılarını beraberinde getirdi. 1930'larda ekonomist John Maynard Keynes, "teknolojik işsizlik" kavramından söz etti. 1960'larda otomasyonun yaygınlaşmasıyla birlikte benzer tartışmalar yaşandı.

Ancak tarihsel olarak bakıldığında, bu karamsar öngörüler genellikle gerçekleşmedi. Teknoloji, bazı meslekleri ortadan kaldırırken yeni meslekler de yarattı. Bir zamanlar tarımda çalışan nüfusun büyük çoğunluğu, sanayi ve hizmet sektörlerine geçti. Telefon santrali operatörlüğü gibi meslekler ortadan kalkarken, bilgisayar programcılığı gibi yeni meslekler doğdu. Teknolojik ilerleme, verimliliği artırarak toplam refahı yükseltti ve yeni ihtiyaçlar ile yeni sektörler ortaya çıkardı.

Yine de bu genel tablonun, geçiş dönemlerindeki büyük acıları gizlememesi gerekir. İşini kaybeden bir dokumacı için, yirmi yıl sonra yeni meslekler ortaya çıkacak olması pek bir teselli değildi. Teknolojik dönüşümlerin kazançları ile kayıpları, toplum içinde eşit dağılmaz. Bazı bölgeler ve bazı kuşaklar, bu dönüşümlerin bedelini çok ağır öder.

Günümüzde yapay zekâ ve robotik teknolojilerindeki hızlı gelişmeler, otomasyon kaygısını yeniden alevlendirmiştir. Bazı uzmanlar, bu kez farklı olabileceğini ileri sürer. Geçmişteki makineler çoğunlukla fiziksel ve rutin işleri devralmıştı; oysa yapay zekâ, daha önce yalnızca insanların yapabildiği düşünülen bilişsel işleri de yapabilmektedir. Diğer uzmanlar ise tarihin bu kez de tekrar edeceğini ve yeni teknolojilerin, bugün hayal bile edemediğimiz yeni meslekler yaratacağını savunur.

Ludditlerin hikâyesi, teknoloji tartışmalarında sorulması gereken asıl sorunun belki de "Makineler işlerimizi alacak mı?" değil, "Teknolojinin getirdiği kazançlar nasıl paylaşılacak ve dönüşümden zarar görenler nasıl desteklenecek?" olduğunu hatırlatır.