Salgın döneminde dünyanın pek çok ülkesinde okullar kapandığında, eğitim bir anda ekranlara taşındı. Bazı öğrenciler, kendi odalarında, hızlı internet bağlantısına sahip kişisel bilgisayarlarıyla derslere katılabiliyordu. Bazı öğrenciler ise derslere ancak ailenin tek akıllı telefonunu kardeşleriyle paylaşarak, zayıf ve sık sık kesilen bir bağlantıyla katılabiliyordu. Hiç internet erişimi olmayan öğrenciler ise derslerden tamamen kopuyordu. Bu tablo, uzun süredir tartışılan bir sorunu, yani "dijital uçurumu" çarpıcı biçimde gözler önüne serdi.

Dijital uçurum, bilgi ve iletişim teknolojilerine erişimi olanlar ile olmayanlar arasındaki eşitsizliği ifade eder. Bu kavram, ilk kez 1990'larda internetin yaygınlaşmaya başladığı dönemde kullanılmaya başlandı. Başlangıçta dijital uçurum, temel olarak internete ve bilgisayara fiziksel erişim sorunu olarak görülüyordu. Yani bir kişinin bir bilgisayara ve internet bağlantısına sahip olup olmadığı sorusu üzerinde duruluyordu.

Uluslararası kuruluşların verilerine göre bugün dünya nüfusunun önemli bir kısmı hâlâ internete erişemiyor. İnternet erişimi, ülkeler arasında büyük farklılıklar gösterir. Gelişmiş ülkelerde nüfusun büyük çoğunluğu internete bağlıyken, en az gelişmiş ülkelerin bazılarında bu oran çok daha düşüktür. Ülkelerin kendi içinde de kentler ile kırsal bölgeler, zenginler ile yoksullar, gençler ile yaşlılar arasında önemli farklar bulunur. Bazı ülkelerde kadınların internete erişimi, erkeklere göre belirgin biçimde düşüktür.

Ancak araştırmacılar zamanla, fiziksel erişimin dijital uçurumun yalnızca bir boyutu olduğunu fark etti. İnternete erişimi olan kişiler arasında da önemli farklar vardır. Bağlantının hızı ve kalitesi, kullanılan cihazın türü ve en önemlisi, kişinin dijital becerileri, internetin ondan ne ölçüde yararlanabileceğini belirler. Akıllı telefonla sosyal medyaya girebilen biri, bir iş başvurusu formunu doldurmakta, güvenilir bilgiyi yanlış bilgiden ayırt etmekte ya da çevrimiçi bir kursu takip etmekte zorlanabilir. Bu nedenle bazı araştırmacılar, "ikinci düzey dijital uçurum" kavramından söz eder.

Dijital uçurumun sonuçları, giderek daha ciddi hâle gelmektedir. Bugün iş ilanlarının, eğitim kaynaklarının, sağlık hizmetlerinin, bankacılık işlemlerinin ve devlet hizmetlerinin büyük bir bölümü çevrimiçi ortamlara taşınmıştır. Dijital dünyanın dışında kalan kişiler, bu hizmetlere erişmekte zorlanır ve toplumsal hayata tam olarak katılamaz. Bu durum, var olan eşitsizlikleri derinleştirme riski taşır. Teknoloji, toplumsal eşitsizlikleri azaltma potansiyeline sahip olsa da yanlış yönetildiğinde onları büyütebilir.

Dijital uçurumu kapatmak için çeşitli politikalar uygulanmaktadır. Kırsal bölgelere internet altyapısı götürülmesi, düşük gelirli ailelere uygun fiyatlı internet ve cihaz sağlanması, kütüphaneler ve toplum merkezlerinde ücretsiz internet erişimi sunulması ve her yaştan insana yönelik dijital okuryazarlık eğitimleri, bu politikalar arasında sayılabilir. Uzmanlar, bu konuda yalnızca altyapıya değil, insanlara da yatırım yapılması gerektiğini vurgular. Çünkü bir kabloyu bir köye ulaştırmak, o köydeki insanların bu kablodan anlamlı biçimde yararlanabilmesi için yeterli değildir.